REISVERSLAG: ROADTRIP ITALIË

Een keer in de zoveel tijd moet je even op reis. Even weg uit je eigen bubbel en nieuwe inspiratie opdoen.
Wat kan je dan beter doen dan met je beste vrienden, en compagnons, op reis te gaan en je oude leermeesters te bezoeken?

Wij konden ook niets anders bedenken.

Zo stapten we op donderdag met zijn drieën in het vliegtuig naar Florence. Al daar aangekomen hadden we trek en moest er gegeten worden. Bij Tratoria Mario genoten we van een heerlijke pasta en bistecca terwijl we een plan bedachten voor de rest van de dag.
Het plan werd eerst naar de centrale markthal, Mercato Centrale, te gaan. Op de bovenverdieping van deze markthal is er een food afdeling waar je ú tegen zegt. De allermooiste producten schuiven hier voorbij en nu wil het toeval dat de familie Savigni hier een klein tratoria zaakje heeft.
Weer stonden we te kijken van het brede assortiment gedroogde en verse vleeswaren die de revue passeerde. De rijkdom aan mooie ingrediënten die daar voor het oprapen lagen deden ons hart sneller kloppen.
Al druk nieuwe ideeën uitwisselend werd de weg vervolgd naar een kleine wijnbar in het centrum van Florence; Enoteca Pitti Gola e Cantina. In deze wijnbar serveren ze charcuterie van een van de oudste slagerijen van Florence. Een traditionele slagerij met dito wijze van produceren. Iets dat ons toch niet helemaal kon bekoren.
Na een lange dag Florence vol eten en drinken kan je ’s avonds maar één ding doen. Precies, nog meer eten én drinken. When in Rome eh.. Florence right?
We vervolgde onze weg naar ristorante Cibrèo. Een instituut in de stad waar we uitgebreid de keuken van de streek hebben geproefd. Een mooie plek om de eerste avond af te sluiten.

De volgende dag gingen we vol frisse moed op pad naar Panzano om daar een van onze leermeesters; Dario Cecchini te ontmoeten. Daar aangekomen liet hij weten pas laat in de avond weer in Panzano te zijn. Hij was vanwege een evenement met een oud leerling in Sint Petersburg. Iets waar we later op de dag nog veel meer over zouden horen.
Na dit bericht besloten we eerst naar onze slaapplek net iets buiten Panzano te gaan. We sliepen op een wijngaard, die van Renzo Marinai. Daar aangekomen werden we begroet door de klanken van Mozart in de wijnkelders terwijl buiten de krekels zongen.
Na een uitgebreide wijnproeverij werd het langzamerhand weer tijd voor het avondmaal. We vertrokken op de mountainbike in de richting van Panzano. Op het pleintje voor de slagerij van Dario was het alweer gezellig druk en genoten we van een goed glas. Nadat we welkom waren geheten in de slagerij, Antica Macellaria Cecchini, gingen we aan tafel in restaurant Bistecca.
De maaltijd begon met het zoutloze Toscaanse brood waarvan nog altijd word gespeculeerd of het gebrek aan zout in dit brood is ontstaan vanwege de kosten van het zout, of omdat de salumi zo hoog op smaak is. Wij hebben wel een vermoeden.
Het vervolg bestond uit carne crudo en 5-gangen verschillende bereidingen van bief. Wijn was er in overvloed en het diner werd afgesloten met een olijfoliecake, doordrenkt met grappa.
Laten we het erop houden dat de weg terug naar onze slaapplek iets minder soepel verliep dan de heenweg.

Na een frisse duik in het zwembad zijn we de volgende ochtend naar Greve gereden. Inmiddels was het zaterdag ochtend en stonden de straten vol met markt kramen. Nadat we slagerij Falorni hadden bezocht en hier wederom een uitgebreide proeverij hadden genoten zijn we de markt op gegaan.
Na wat boodschappen voor de avondmaaltijd te hebben ingeslagen stapten we weer in de Fiat Punto terug naar Panzano.
Inmiddels stond Dario weer vertrouwd achter zijn hakblok met keiharde rock ’n roll op de achtergrond (“Party, Rock ’n Roll and Carne!”, aldus Dario).
Na een warm welkom met de nodige knuffels, stond de lunch voor ons klaar in zijn restaurant Solocicci. Tijdens de lunch werd er druk gepraat over worst zaken en meer. Plannen werden gesmeed en toen de tijd aanbrak om te gaan werd er nog een keer stevig geknuffeld.
We stapten weer in de Fiat Punto en reden naar het noorden van Toscane, waar de oom en tante van Samuel wonen. In ruil voor een lekker avondmaal mochten we hier slapen, zo stonden we die avond nog achter het fornuis.

De laatste dag was aangebroken en we hadden een afspraak bij de familie Savigni. Zoon Nicola die tegenwoordig de scepter zwaait in de slagerij was op vakantie. Dat moet ook gebeuren, dus papa en mama Savigni deden het ontvangst.
We werden rondgeleid over de boerderij waar zij hun eigen varkens houden op biologische wijze en veel bezig zijn met natuurbeheer. Er worden typisch Italiaanse vleeswaren vervaardigd die wij natuurlijk allemaal moesten proeven. Met handen en voeten in een mix van Engels en Italiaans volgde een gesprek tot in detail over productie processen en de beste ingrediënten. Toen wij begonnen was Savigni een grote inspiratie bron en hebben wij veel van hen mogen leren. Wij vermoeden dat ze ook iets van ons hebben kunnen leren als wij naar hun roze huisstijl kijken. Alleen maar leuk om te zien!
Langzamerhand brak de tijd aan om de weg te vervolgen naar het vliegveld. De WK-finale werd immers gespeeld en die wilden we toch wel graag zien. Na een aantal frustrerende rondjes op het vliegveld, er was namelijk geen enkele bar die de wedstrijd uitzond, hebben we in de vertrekhal maar op onze telefoon de wedstrijd gekeken.
Na een lange dag met nog wat vertraging her en der lagen we uiteindelijk laat op de avond, moe maar voldaan in ons eigen bed.

Website door Roel Oortgiesen